COLUMN: 'Inspelen op bandenstrategie? Juist compound overslaan, niet toevoegen!'

Het zit erop. De laatste race van 2017 werd zondag verreden en de teams bleven nog wat dagen langer voor het testen van de nieuwe banden, onderdelen en coureurs. Zo is Williams er nog steeds niet over uit of Robert Kubica fit genoeg is, werd Renault reserve coureur Sergey Sirotkin weer eens van stal gehaald en mochten jongelingen als Charles Leclerc en Lando Norris zich opnieuw in de kijker rijden.

Door Sander Noordijk (F1fans Update, analist Ziggo eBattle)

Het werden vooral de dagen van verbazing over de uitbreiding van het banden arsenaal. Pirelli komt volgend seizoen met twee extra banden typen, waardoor er in totaal uit zeven verschillende compounds te kiezen. Of die keuze het interessanter gaat maken? Max Verstappen denkt van niet: “Ik vind het eigenlijk nogal verwarrend voor de fans. Ze hadden toch ook de Ultra Soft iets zachter kunnen maken?”. De jonge Nederland heeft daar een erg goed punt, want wat gaat het nut van de nieuwe Super Hard worden; de hardste van alle nieuwe compounds? Dit seizoen hebben we geregeld één-stoppers gezien op de Ultra Soft banden. Mits de overige compounds niet aangepast worden verwacht ik dat de gehele keuze per circuit een plekje doorschuift. Waar je dit jaar in Austin met Softs, Super Softs en Ultra Softs aan de start verscheen, zullen volgend jaar waarschijnlijk Super Softs, Ultra Soft en Hyper Softs gemonteerd kunnen worden.

Zolang het er maar voor zorgt dat de verschillen in bandenkeuze groter worden. Een Ultra Soft band van dit jaar is de snelste compound, maar dit voordeel geldt slechts enkele ronden. Zodra dat scherpe randje ervan af is, houd je een Super Soft over. Het gevolg is dat banden strategie afgelopen jaar weinig verschil heeft uitgemaakt. Wanneer de wedstrijdleiding hier volgend jaar meer op wil inspelen, zou het mooiste zijn om iedere beschikbare band een klasse over te laten slaan. Gele Softs die langzamer zijn, maar langer goed blijven tegenover roze Hyper Softs – dat wordt een spannende strijd. Als we daarnaast ook van het brandstof sparen afkunnen en weer volledig tot de max kunnen pushen, dan zou dat gewaardeerd worden.

Dat neemt niet weg dat we een heel gaaf seizoen achter de rug hebben. De opmars van Ferrari en het kwakkelende Mercedes van de eerste seizoenshelft zorgde voor veel drama en spanning met als absolute climax de bewogen race in Baku. Want hoe bizar was het dat Vettel tegen Hamilton aan beukte? En misschien nog wel meer dat hij zo licht bestraft werd voor zulk onsportief gedrag, zelfs wanneer de aanleiding ervoor op zijn minst dubieus te noemen was. Wanneer het voor de wind ging oogde Vettel wel erg sterk, met prachtige inhaalacties en dominante races. En Lewis? Natuurlijk won hij de titel, maar zijn mooiste moment was misschien wel toen hij zijn derde plaats teruggaf aan teamgenoot Bottas. Het was immers de voorwaarde dat hij er voorbij mocht en de aanval op Vettel mocht openen. Toen deze vruchtloos bleek, moest de positie terug en dit hadden aan het eind van het jaar dure punten kunnen zijn. Nu bleek later dat het niet alleen maar Hamilton’s good will was, maar dat de opdracht voornamelijk vanuit het team afkomstig was, maar het gebaar was mooi en iets wat we te weinig zien.

Wat te denken van de prachtige beelden van de Australische Grand Prix waar Nico Hülkenberg, Esteban Ocon en Alonso drie auto’s breed op de bocht afschoten. Maar ook de pijn van de vele technische uitvalbeurten van de Red Bulls. We zagen Max in alle staten van begripvol, grappend tot volledig furieus toen de RB13 zeker niet alleen ‘unlucky for some’ bleek. Daarentegen wist hij twee Grand Prix’ op zijn naam te zetten en vele prachtige inhaalacties te laten zien. En wat kan de jongen een starts maken, indrukwekkend iedere keer. Zelfs wanneer het noodlot toesloeg in Singapore en zijn race met de titelaspiraties van Vettel in de nacht verdween.

Een mooi seizoen dus, waardoor het jammer is dat het een beetje als een nachtkaars eindigde. De race in Abu Dhabi gaf dan wel mooie plaatjes door schemering, de lichtjes en het vuurwerk – op de baan viel er weinig vuurwerk te beleven. Van de uiteindelijke top 10 maakte alleen Fernando Alonso en plek goed door Felipe Massa te passeren. De rest vooraan profiteerde van het uitvallen van Daniel Ricciardo, niet bepaald spectaculair. De spaarzame mooie momenten konden we vinden in Pascal Wehrlein die voor korte tijd met Haas van Kevin Magnussen kon vechten. Zijn kansen om er volgend jaar bij te zijn worden kleiner en kleiner, maar in Abu Dhabi liet hij in een zwaar inferieure wagen zien uit het juiste racehout gesneden te zijn. Hopelijk krijgt de Mercedes beschermeling nog een kans, maar met komst van Ocon en Russel heeft hij stevige concurrentie en krijgt de jonge Duitser het nog zwaar.

Of hij erbij is of niet, zijn er ingrediënten genoeg om het volgende seizoen erg interessant te maken. Dit jaar was alvast een hele mooie.