James Hunt: al 25 jaar niet meer onder ons

Het is vandaag 25 jaar geleden dat voormalig Formule 1-coureur James Hunt overleed, dus daar staan we uiteraard bij stil. Hunt was één van de meest flamboyante coureurs uit een tijd waarin de Formule 1 misschien wel op haar ruwst was. De Brit hield er een levensstijl op na die je tegenwoordig niet meer ziet in de sport, maar wist in 1976 wel wereldkampioen te worden. Na zijn racecarrière bleef Hunt een publiek figuur die vanuit de commentatorbox het publiek minstens zo wist te boeien als toen hij nog zelf reed.

Eén van de grootste namen uit de geschiedenis van de Formule 1, is James Hunt. De Brit begon eind jaren 60 in de racerij, destijds nog met een Mini. Al snel kwam hij in de Formule 3 terecht, waar hij in contact kwam met Lord Hesketh. De welgestelde Hesketh was een paar jaar jonger dan Hunt en had een enorme fascinatie voor de racewereld. Hij besloot in 1972 met Hunt de Formule 2 verder te laten voor wat het is en met een eigen team in de Formule 1 te beginnen met Hunt als coureur. Hesketh en Hunt pasten perfect bij elkaar, want Hesketh stak de enigszins de draak met de gevestigde orde, net als Hunt. De auto was volledig reclamevrij en het team werd niet bepaald serieus genomen. Toch wist Hunt in zijn eerste seizoen direct twee keer het podium te pakken met de toch best competitieve auto. In Nederland werd hij derde, in de VS pakte hij zelfs de tweede plaats.

Na een teleurstellend seizoen in 1974 kwam Hunt in 1975 echt dichtbij de grote namen in de Formule 1. Vooral met Niki Lauda, die al voor Ferrari reed, ontstond een hevige rivaliteit. Lauda als gepolijste Oostenrijker die zichzelf op eigen kracht in de Formule 1 had gewerkt, tegen de welgestelde, soms ruwe en immer feestende Hunt. Lauda schreef dat jaar zijn eerste titel op z'n naam, maar Hunt was vastberaden om hem het vuur aan de schenen te leggen. In 1976 stapte Hunt over naar McLaren, waarmee hij plots qua prestaties een auto had die de Ferrari het leven moeilijk kon maken. Lauda liep aanvankelijk uit op Hunt in het kampioenschap, maar na Lauda's gruwelijke crash op de Nürburgring kon Hunt in de twee races die daarop volgden inlopen op zijn rivaal. Lauda keerde al na het missen van twee races terug achter het stuur, maar moest tot de laatste race van het seizoen doorknokken om zijn titel te verdedigen. Toen Lauda in die race, in Japan, vanwege de regen in de pitstraat bleef staan, kon Hunt met de derde plaats genoeg punten pakken voor zijn eerste en enige wereldtitel.

Na het behalen van de titel in 1976, reed Hunt nog twee jaar voor McLaren en in 1979 nog een half seizoen bij Wolf. Hij kwam qua punten niet meer in de buurt van de titel, onder andere vanwege een hoop uitvalbeurten. Hunt bleef na zijn vertrek uit de sport wel bij de baan in de buurt, want nog in zijn laatste jaar in de Formule 1 zat hij al voor het eerst naast de legendariche Murray Walker in de commentatorbox. Daar zou hij dertien jaar te vinden zijn, totdat hij op 15 juni 1993 op 45-jarige leeftijd aan een hartaanval overleed. Hunt liet twee zoons achter.