COLUMN: Ferrari blijft te slordig voor de titel

Met nog zes races te gaan lijkt de eens zo stevige voorsprong van Sebastian Vettel als sneeuw voor de zon verdwenen en stevent Lewis Hamilton af op zijn vijfde wereldtitel. Ferrari zou misschien eens te raden moeten gaan waarom de historie zichzelf zo vaak herhaalt.

Door Sander Noordijk (F1fans Update, analist Ziggo eBattle)

Het leek dit jaar dan eindelijk te gaan gebeuren. Waar Vettel en Ferrari in 2017 al behoorlijk druk wisten te zetten op Mercedes, trokken zij uiteindelijk aan het kortste eind. De dominantie van het Duitse team bleef in stand en tegen het einde van het seizoen bleek de macht van de zilverpijlen, mede dankzij de fouten bij Ferrari, weer te groot voor de Scuderia. Uithuilen en opnieuw begin leek te werken, aangezien Ferrari aan het begin van 2018 onmiskenbaar de sterkste wagen had.

Is Mercedes dan inmiddels toch weer terug gekomen? Daar lijkt het toch niet echt op, aangezien Ferrari ook nu – laat in het seizoen – de sterkste auto voor veel circuits lijkt te hebben. Monza en Singapore hadden makkelijke prooien moeten zijn voor het team uit Maranello, maar toch ging het mis. Mis op strategie, maar ook mis op persoonlijke fouten. Räikkönen door laten rijden op die absurd kapotte band en een sitting duck laten zijn voor de aanstormende Lewis Hamilton bijvoorbeeld. Maar wat te denken van hoe Vettel zijn rode bolide in het grind van Hockenheim parkeerde of hoe Vettel met een afwijkende bandenkeuze naar buiten kwam in Singapore – het zijn allemaal tekenen van een Ferrari onder druk. En onder druk maken het Italiaanse teams en diens rijders steeds weer teveel fouten om de titel binnen te slepen.

Nu valt er veel te zeggen voor de dominantie van Mercedes over de afgelopen vier jaren, maar vergeet niet dat de laatste titel van Ferrari uit 2007 stamt. Kimi Raikkonen’s titel was ook niet helemaal zonder hulp en vanzelfsprekend. Als Fernando Alonso niet zo geclasht had met rookie Lewis Hamilton en de twee elkaar niet zo hadden gedwarsboomd, had de Fin misschien wel nooit bovenaan gestaan aan het einde van het seizoen.

Het is niet alsof er bij Ferrari gebrek aan goede rijders is geweest. Felipe Massa deed het verdienstelijk op het moment dat Kimi er de brui aan leek te geven en het team haalde met Fernando Alonso de man binnen die hen wereldkampioen had moeten maken. Echter bleek ook daar de samenwerking niet top en eindigde het huwelijk tussen Alonso en Ferrari niet bepaald gelukkig. Feit is wel dat Alonso, die nog steeds meer punten bij elkaar sprokkelde in zijn Ferrari-tijd dan alle andere genoemde rijders, toch minstens één titel had moeten kunnen pakken. Toch gebeurde dat niet.

Want Ferrari is en blijft het team met temperament dat te veel slordigheden vertoont om de titel te pakken. Het mist de consistentie die kampioen worden vereist. In hun dominante periode van de generatie 2000 was deze er wel, maar niet door de verdiensten van de Italianen. Michael Schumacher, die geacht werd het team uit het slop te trekken waar Ferrari zich in 1996 in bevond, kreeg carte blanche om het team te vormen naar zijn wil. Kopstukken uit zijn succestijd bij Benetton werden gehaald en de meeste Italianen werden vervangen door gerenommeerde namen. Bij de overname van Maurizio Arrivabene in 2014 keerde een hoop Italiaanse trots terug, echter zonder de resultaten.

En nu Ferrari zich opnieuw in dezelfde moeilijke situatie bevindt, is het ook de vraag hoelang Sebastian Vettel hier nog mee om kan gaan. Hoe lang hij de druk, waar iedere Ferrari coureur zoals welbekend onder staat, kan weerstaan. De Italiaanse pers is niet mild, zeker niet wanneer het om wanprestaties van hun geliefde team gaat. Dat zorgt ook voor enige terughoudendheid bij mij, wat betreft de aanstelling van Charles Leclerc. Een jonge rijder moet zich vrij voelen om fouten te maken en zich zo te ontwikkelen, dus laten we hopen dat de pers geduld met hem heeft.

Maar Vettel dan? De Duitser lijkt ook het vertrouwen in de teamleiding te verliezen, tezamen met de hoop om ooit nog eens een vijfde titel aan zijn lijstje titels toe te voegen. Zo langzamerhand begin ik me af te vragen hoeveel inhoud de titels van Vettel bij Red Bull hebben gehad. Schumacher en Hamilton konden beiden winnen in verschillende teams – en nu is dit wat zwart-wit – maar feit is wel dat Vettel veel te veel slordigheden vertoont om de klus te klaren. Hetzelfde als zijn huidige team natuurlijk. De vier wereldtitels die hem hoog in de hall of fame zetten, ogen met ieder jaar bij Ferrari zonder titel als een gevalletje juiste tijd, juiste plaats. Natuurlijk heeft Vettel mooie resultaten laten zien, schonk hij Toro Rosso diens enige winst en was hij Mark Webber keer op keer de baas. Maar zonder een oppermachtige wagen om de schoonheidsfoutjes te corrigeren blijkt de titel keer op keer te ver weg. Zouden Vettel en Ferrari al over 2019 nadenken?