Circuit Uitgelicht: Albert Park Street Circuit, Australië

Het Albert Park Street Circuit vormt het decor voor de opening van het nieuwe Formule 1-seizoen. In onze rubriek Circuit Uitgelicht nemen we de bijna 5,7 kilometer lange baan onder de loep. Hoe steekt het circuit in elkaar, wat maakt deze baan zo speciaal en welke coureurs waren hier in het verleden succesvol? Wij zochten het uit.

Al sinds 1996 organiseert Melbourne de Grand Prix van Australië. Hoewel de baan al bijna niet meer uit ons geheugen te wissen is, was het aanvankelijk niet de bedoeling dat het circuit in Melbourne aangelegd zou worden. De race leek in eerste instantie in Adelaide te blijven, maar een iets beter bod van de staat Victoria zorgde ervoor dat het spektakel toch in Melbourne werd gehuisvest. Dit ging niet zonder slag of stoot, want er was veel protest tegen de aanleg van een circuit in een park.

Het Albert Park Street Circuit bestaat uit een asfaltbaan van ongeveer 5,7 kilometer en is in het midden voorzien van water. De baan beschikt over 16 bochten en is een combinatie van een traditioneel- en stratencircuit. Het staat bekend als een vuile baan met hier en daar een hobbel en een kuil. Hierdoor moeten de coureurs altijd op hun hoede zijn en dit maakt het dan ook een uitdagend parcours. Het circuit evolueert per ronde, mede door het volle voorprogramma die de racelijn schoonvegen en er elke keer een rubberlaag leggen.

Dit maakt de baan ook lastig voor engineers. Zijn moeten tijdens de trainingssessies proberen de auto af te stellen op de hoeveelheid grip die zij denken dat er zal zijn op zondag. Dit maakt de Grand Prix vaak onvoorspelbaar. Michael Schumacher zette in 2004 de snelste ronde neer op Albert Park. Hij reed in zijn Ferrari een rondetijd van 1:24.125. De laatste winnaars in Melbourne waren Räikkönen (2013), Rosberg (2014), Hamilton (2015), Rosberg (2016) en Vettel (2017).

Jenson Button was de coureur die in de laatste jaren het meest succesvol was op het Albert Park Street Circuit. De Brit won de Grand Prix van Australië in 2009 voor Brawn GP, in 2010 voor McLaren en in 2012 opnieuw voor McLaren.